Lembranzas…Convertendo o pasado en presente e futuro…

13 de marzo de 2014. Este día entereime por sorpresa, igual ca maioría dos veciños, cunha autoestrada ía atravesar varios núcleos de poboación da Ribeira Sacra, entre eles, o meu pobo. 

Unha fervenza de pensamentos fixo que a impotencia, enfado e a dor bloqueasen por momentos a miña cabeza. Comezaba a resoar  na miña mente unha e outra vez o poema de Rosalía de Castro “Adiós ríos, adiós fontes” e máis que nunca puiden sentir como propios os sentimentos reflexados nesta poesía.

IMG-20150303-WA0008

Unha  mestura de  rabia e impotencia non me deixaban pensar con claridade o que estaba a acontecer. Non podía ser cunha autoestrada estivese a piques de destruir todo o que nese momento tiña ante mín. Non soamente esnaquizaba o que os meus ollos veían, “a vista dos meus ollos”, senon que tamén asoballaban moitos dos meus recordos, sentimentos e plans de futuro.

Por un intre imaxinei a aldea onde nacera a miña nai, onde viviran os meus antepasados e onde agora vivo eu, destruída e atravesada por un túnel. Enchíanseme os ollos de bágoas ao imaxinar canto disfrutara a miña avoa coa súa horta, e como  paseaba lentamente polos camiños da Ferreirúa e as xuntanzas coas veciñas a latricar sobre o acontecido ao longo do día no “parlamento”. Doíame imaxinar a súa dor, se inda estivese con nós, ao ver o que na súa aldea ía suceder.

Tamén imaxinei que, como anos atrás pasara, os xóvenes que agora vivimos eiquí, nos veríamos forzados a emigrar á cidade porque as nosas casas de aldea convertiríanse en pezas do Scalextric co Ministerio de Fomento tiña planeado construír.

Imaxinei a dor intensa dos nosos maiores. A pena dos que levan toda a vida vivindo eiquí e a dos que tiveron que emigrar e trala  xubilación regresaron as súas casas en busca de paz e tranquilidade. Eles non  merecen esto.

IMG-20150303-WA0007

Tamén imaxinei que as nosas terras, os bancáis que con tanto esforzo e cariño traballara meu avó e agora traballa meu pai, serían pasto das obras da autovía, e onde agora hai cepas prantadas, estaría cheo de escombro, de lixo.

Recordei tamén os veráns nos que nos xuntabamos os fillos dos emigrados ás grandes urbes. Veráns inolvidables que a ben seguro a todos nos marcaron, xa que moitos dos que pasabamos as  vacacións cos nosos avós, agora vivimos eiquí, no rural, e queremos manter vivas as tradicións e modo de vida que eles nos transmitiron.

E tamén pensei nesta aldea, na que temos a esperanza de ver crecer aos nosos fillos, transmitíndolles o valor e riqueza da nosa terra, igual que fixeron e inda fan, os nosos maiores con nós.

Sentinme unha vez máis completamente defraudada coa clase política, xa que os mesmos que cas súas verbas queren convertir á Ribeira Sacra en Patrimonio da Humanidade e predican o retorno ao rural, son os que cos seus actos anulan estas verbas. Sentinme desprotexida, enganada e indefensa, e decaiteime cos que se supón que nos representan, soamente representan os seus intereses.

Xa pasou un ano case dende que nos enteramos da noticia, e botando unha ollada atrás no tempo, síntome orgullosa dos meus veciños xa que co seu  esforzo, loita e dedicación, están a conseguir moitos avances e a cumprir obxectivos que nun principio parecían inimaxinables. O importante é seguir, seguir en pé, e por sorte eiquí cada día somos máis e estamos máis erguidos, unidos e con máis forza.

Convencida de que a unión fai a forza, e de que quero seguir vivindo no rural e do rural, respetando o legado dos nosos antepasados,  mantendo as tradicións que eles nos ensinaron e convertindo estas tradicións en futuro…#NonA76RibeiraSacra

Iria.

 

Carta a la Plataforma contra la A-76 por la Ribeira Sacra

Dentro de poco se cumplirá un año de lucha y existencia de esta plataforma y será el momento de hacer balance…Mientras tanto, os dejamos aquí un texto de aliento y reflexión que nos hace llegar un vecino y que agradecemos comparta con nosotr@s…

La felicidad no es un objeto, ni un sentimiento, es un estado de ánimo. Es cierto, hay cosas que nos hacen sufrir, pero tú decides que tanto te afectan y por cuanto tiempo.

La venganza es mala, te lastima y no te deja avanzar, la mejor manera de “desquitarte” de alguien que te ha hecho daño o que no te quiere, es salir adelante, demostrar que tú eres mejor  y vales más, entonces, innegablemente hasta las malas voluntades se doblegarán ante ti.

Los éxitos y los fracasos son necesarios, de los éxitos aprenderás que puedes lograr eso y más, de los fracasos que puedes levantarte muchas veces y que puedes sortear eso y más, también descubrirás quienes son tus amigos.

Nunca creas demasiado en lo que otros digan de ti, ni alabanzas ni los descréditos, la gente pocas veces puede conocer nuestro corazón, menos aun cuando cambiamos constantemente. Cree en ti por sobre todas las cosas, cree en tu fuerza, en tu espíritu, en tu ser.

Ten sueños, si no, la vida no vale la pena. Pero ten sueños y lucha por ellos, cúmplelos del más pequeño al más grande y cuando alcances tus metas siempre pon delante de ti una más, porque lo maravilloso de una meta no es llegar, sino el trayecto que te llevó a ella, ¡ya lo verás!

No hay nada imposible, aun cuando los demás aseguren que no podrás lograrlo, piensa que el ser humano ha llegado a la luna, ha podido ver hasta los átomos, si otros lo han hecho ¿Por qué tú no lograrías lo que te propones?

La fórmula para conseguir lo que busques es sólo una: trabajo y perseverancia. Hay personas que buscan el camino fácil, pero lo que fácil llega fácil se va. No hay nada como disfrutar del producto de tu esfuerzo y sentirte orgullosa de lo que has logrado.

Sé leal, elige bien a tus amigos,  no te dejes llevar por lo que la mayoría diga o piense, apoya a quienes han estado contigo en las buenas y en las malas, eso te hará honorable.

No tengas miedo, siempre piensa ¿qué es lo peor que puede pasar?

Siempre puedes volver a empezar, aun cuando pienses que todo está mal, que ya es demasiado tarde para cambiar, no lo es, cada amanecer es una oportunidad para cambiar nuestra vida, para enmendar errores, para empezar de nuevo.

Sé un juez justo, a nadie tienes que rendirle cuentas de tu vida más que a ti, porque el camino que forjes será el que transites, sé un juez justo..

Eres único, no imites a nadie, ni siquiera para que te quieran o te acepten, no tengas miedo a ser distinto, las personas más grandes han desafiado los convencionalismos.

Sé valiente, si has tomado una decisión: mantenla y no tengas miedo del que dirán. Pero antes de tomar una decisión piénsalo dos veces, hazlo por las razones correctas y nunca las olvides.

Madofe.

O meu cortello e outros animais

312902_264449163666596_1080822640_n

Eiquí non bebe nin Dios!!! Dun chimpo plantouse no alto da poza, e ensinando os dentes, fixo recuar a longa cola de animais que devecían ca sede e esperaban a súa quenda para saciarse na poza. Era o único punto fresco na fraga en moitos quilómetros a contorna. A raposa facía tempo que sibilinamente andaba argallando o seu plan. Valéndose da forza do porco bravo, estiveron conspirando para sacar proveito dun recurso tan necesario e vital para tódolos animais, a auga. Era lista coma un allo, e cun olfato prodixioso para este tipo de negocios. Foi así como comezou unha relación empresarial, legalizada nunha Comunidades de Bens, administrada polo Porco e maila Raposa, que ao mesmo tempo servía de tapadeira para actividades menos lícitas.

Isto acabouse, hai demasiada liberdade, o libre albedrío rematou. A partires de agora, o que queira beber, cruzar pólos pasos da fraga, ou pacer nos mellores lameiros, terá que aboar un canon. E no tocante os excedentes e reservas, todos os animais están obrigados a depositalos nun silo xeral, que estará xestionado “preferentemente” pola nosa empresa. — Dixo o porco bravo. — Verbas que foron aclamadas e aplaudidas con gran euforia pólo seu séquito de secuaces e maleantes. Mentres, na sombra, a egocéntrica da raposa sorría o ver que o seu plan ía tomando forma.

A xefatura suprema, ostentábaa con man de ferro o sr. Da fraga, o Lobo. Animal esquivo, intelixente e tenaz. Gobernaba dende un outeiro, no máis alto da serra. Non precisaba máis ca un longo e tétrico ouvido, para poñer as cousas no seu sitio. Mentres a cousa non se desmadrara demasiado, deixaba facer, a cambio do tributo correspondente.

Así foi como o porco, ca axuda dos seus compinches o can de palleiro e o corvo, tomaron o control da fraga. Puxeron en marcha a maquinaria, recrutando un nutrido grupo de buscavidas; garduñas, furóns, raposos, xinetas… que comezaron unha presión incesante e continuada sobre o resto dos habitantes da fraga.

Aquelo deu pe a se converter nunha bacanal constante, o porco pasaba o día emborcado no seu jacuzzi particular, cuberto de lama ata as orellas. Comendo e fozando todo canto se lle puña diante. A raposa como tiña un fuciño moi fino, procuraba alonxarse destas festas, e aínda que non deixaba de aproveitarse dos beneficios que xeraba a explotación dos recursos, trataba de coidarse moito, e sempre conservaba as formas, e mostraba, aparentemente, unha limpeza pulcra das súas patas e un brillo lustroso na súa longa cola.

Cestas de uvas, ovos, mazas, cereixas, …todo era válido para incrementar o patrimonio e saciar a súa gula. O can de palleiro e mailo corvo, trataban de sisar o que podían do botín, aproveitando a folgazoneria do porco, e velándose moito de non espertar a ira da raposa. O can gostaba de facerse o parvo, circunstancia que lle favorecía, e todo canto pillaba, corría a escondelo lonxe dos dominios da raposa. Non facía o mesmo o corvo, que créndose máis listo, pavoneábase, e mostraba un nivel de vida demasiado escandaloso. Por esa fachenda, e por ter o pico demasiado largo, levou máis dunha reprimenda, pois a raposa tiña ollos e orellas en todas partes.

Seguido no escalafón deste insólito ranking de malandros, topábase o teixo. Animal perigoso e pendenciero, non facía boas migas co porco bravo, pois aos dous gustáballes de fozar no mesmo bulleiro, pero como o tamaño importa, non tiña máis remedio que recuar. Eso si, subrepticiamente, aproveitaba calquera ocasión propicia para descalificar o xefe, orquestando na sombra unha campaña de desprestixio, tentando recadar apoios entre as garduñas e as xinetas. —Por que temos que facer sempre o que el quere? Nos facemolo choio sucio mentres él foza tranquilamente no bulleiro. Deberiamos tomar medidas. —Sentenciaba. Pero…por mais empeño que puña, o consenso non chegaba.

No alto dun gran carballo, tiñan a súa morada a moucha e maila carriza, que vivían xuntas, pero non revoltas, pois a pesar de estar unha a carón da outra, tiñan as súas diferenzas. Observaban todo canto acontecía, con certa crítica e desagrado, máis coñecedoras da sua incapacidade, non tomaban parte por ningún dos bandos. O resto de animais, aínda que formaban unha ampla maioría, acataban as ordes sen opoñer resistencia; unhos por medo, outros por deber favores, ou por resignación, ninguén queria amolar a “cosa nostra” da fraga.

De cando en vez, o cortello porco-raposa CB, recibía a visita, case sempre inesperada, dalgún cargo importante. Aparte de amolalos, cobraba a maquía que lle correspondía como parte do recadado… Unhas veces era o lobo, outras un vello xabarín que ocupara anteriormente o bulleiro do porco bravo, e que din que agora se reconvertiu a gandeiro e empresario. E dís que agora, incluso se deixa caer de cando en cando, un fillo emancipado do lobo, que tenta herdar a supremacía na fraga.

Tal que así van as cousas, e en vistas de que o pastel xa non chega para tanto reparto, en xunta extraordinaria, decidiron aumentar a presión sobre os subordinados. Oes ti—díixolle a raposa a garduña. Mañan quero uns oviños frescos para o almorzo, e que sexan de galiñola, que dis que teñen menos colesterol e hai que coidarse. — E eu unhas boas mazorcas de millo, que xa estarán en comida. Engadiu o porco–. E xa de paso, non estaría mal unhas saquetas de centeo do país—graznou o corvo.

Así, a medida que aumentaba o morrofinísmo e a depravación destes crápulas, aumentaba o risco dos que tiñan que xogarse o tipo a diario asaltando galiñeiros, as leiras e os cabaceiros dos labregos. Esta situación propiciou que comezase a xerminar a indignación, aboada día a día cos abusos e desmanes da CB porco-raposa.

Temos que sublevarnos, hai que plantarlles cara. –Arengaba o chivo.– Sii!!!, xa esta ben de que mexen por nos.– Clamaba un grupo de Corzas.– Crecidos pólo clamor popular, dirixíronse ao feudo do porco e da raposa, dispostos a reclamar e esixir un trato máis digno. O chegaren, e ver o porco e os seus secuaces esperándoos, e preparados para as protestas, caíuselles a alma aos pés. —Non pode ser, alguén tivo que avisalos. — Bufaba o chivo. Como era de esperar, tamén había infiltrados a soldo no grupo de indignados. A protesta, foise esvaecendo, e acabou por disolverse o empezaren a repartir dentelladas e paus os esbirros do porco.

Pasouse a unha loita de guerrillas e escaramuzas, tentando sabotear as liñas de ingresos, e incluso, amparados pola nocturnidade, atrevíanse a destruír as construcións que limitaban o acceso a auga e a comida. Aínda que sen causaren demasiado dano. Transcorreron os meses, os anos, e pouco ou nada cambiaban as cousas, moitos, cansos da estresante vida, recolleron os bártulos e mudaron de lugar, outros non daban o brazo a torcer e continuaban nunha loita enconada contra a tiranía da CB porco-raposa, sen se decataren, uns e outros, do que acontecía de costas a fraga. Ata que un aciago día….

Aquel día non ía ser coma os demais, ameazaba choiva, o orballo da mañá deixara un doce cheiro a terra mollada, o ceo de cor plomizo tapizado polas nubes que non deixaban que o mencer acabase de espertar; momento que invitaba a non saír do cocho.

Foi así, como ao romper o día, empezaron os tronos sen lóstrego. Continuos, como un murmullo da auga na fervenza. Pouco a pouco foi aumentando ata converterse en atroz e enxordecedor.

Unha ristra de infernais animais de ferro avanzaba pola fraga, devorando canto pillaban o seu paso. A insólita procesionaria formábana bulldozzers, camións e escavadoras, que con paso firme crebaban árbores, fendían a terra, e esnaquizaban rochas e penedas. Trás de si ían deixando un rastro de destrución. Coios, pedras, e terra erma e estéril. Unha fenda que deixaría a fraga ferida de morte para sempre.

O caos era total, os animais corrían despavoridos e sen sentido, deixando atrás o fogar. O cabo do día, solo quedaba o silencio, e un novo río de formigón que pronto correría cun rumor incesante cara a vila.

As plantas secaron, os regatos e as fontes perderon os nacentes, ou contamináronse cos lodos da maquinaria, e a vida en si, esmoreceu…

A raposa incapaz de desprenderse do seu prezado tesouro, finou no fondo da poza, pois tivo que beber a auga contaminada. O teixo e mailo SR. Raposo, pensando en librar, escondéronse na urbanización subterránea que construíran… e que por suposto, non aguantou o envite das maquinas. O can de palleiro, anda a deambular polas vilas, os que foran amigos, non lle perdoan o seu pasado e as penalidades que lles fixo pasar. O corvo, na sua fuxida, acabou estrelado contra un muíño de vento, que irremediablemente trouxera o progreso.

E preguntaredes, que foi do porco bravo?

Pois,ao faltar a comida, e escasear para todos, as cousas puxéronse difíciles, presentouse unha maña o lobo, e empezou a ver o porco con outros ollos, xa non eran xefe e subordinado. Os dous eran agora vítimas do progreso, pero cunha diferenza substancial e importante, un deles aínda tería uns días máis para contalo.

A todo porco lle chega o seu San Martiño.

Benchodixen.

 

Las 10 preguntas y una de regalo

“Una mañana temprano cogí mi caballo y me fui a pasear”

Una mañana temprano cogí mi teclado y me puse a escribir rezumando preguntas sin respuesta:

1 . ¿ Por qué en pleno 2014 aún hay gente que hace o dice cosas sin informar (trazado de la A-76) ?.

2. ¿ Por qué la gente afectada por la alternativa 9 sigue sin dormir y con dolor de cabeza?.

3. ¿ Por qué después de las informaciones de prensa local, regional y nacional de que se puede “ abrir el plazo de alegaciones” la gente no las tiene todas consigo?.

4. ¿ Porqué en este país tienes siempre que defender tus derechos organizándote, hablando en voz alta, reivindicando, y llevando trabajo para que te escuchen?.

5. ¿ Por qué el Sr. Alcalde no se puso al frente de toda negociación?

6. ¿ Por qué la Diputación tomó carta en el asunto dos meses más tarde?.

7. ¿ Por qué nos vemos obligados a informar nosotros a los ciudadanos de lo que quieren hacer en la Ribeira Sacra?

8. ¿ Por qué la Xunta de Galicia está pero como si no estuviera?.

9. ¿ Por qué si no andamos los afectados finos nos pilla el toro?.

10. ¿ Por qué cada vez que escucho, hablo, escribo algo sobre el tema de la autovía se me pone mal cuerpo y se hinchan las venas?.

11. ¿¿ No será que a estos políticos “defensores de los ciudadanos” les falla el antivirus??.

Madofe34.

Carta á Asociación de Empresarios de Nogueira de Ramuín

Deixámosvos aquí unha carta publicada hoxe no xornal da Región de Ourense dunha empresaria de Luintra dirixida a AENOR, en resposta á noticia aparecida días atrás na que se aseguraba que os empresarios da Ribeira Sacra, concretamente os de Nogueira de Ramuín, acordaran presentar apoio á infraestructura da A-76 :

“Señores presidente e directiva da Asociación de Empresarios de Nogueira de Ramuín, formo parte da asociación dende hai anos e polo tanto penso que teño dereito a manifestar a miña opinión nas cousas que me afectan como empresaria.

Síntome polo tanto sorprendida, e me consta que non son a única, de atopar no xornal una opinión manifestada con grandes titulares no nome dos empresarios de Nogueira na que non me sínto representada e para a que non fun consultada. Penso que si os nosos políticos se molestaran en comunicar a situación ós veciños tanto como se molestaron vostedes en manifestar opinión en nome de todos sin pedila, non chegaríamos a esta situación.

Señores, non negamos que ten que chegar o progreso pero hai solucións para todo e para todos sen necesidade de pisar a ningúen, e as formas son importantes porque andar ás agochadas fai que nos volvamos desconfiados.

Eu solo quero manifestar que no meu negocio quen me da de comer son os veciños e non os centos de coches que traerá o progreso e que pasarán (ou non) pero que non pararán se nin nos queda paisaxe ou patrimonio que ver